سپندارمذگان

 

سپندارمذگان روز عشق

 

   سپندارمذگان  روز عشق ایرانیان باستان

 جشن زمین و گرامی داشت عشق بر همگان شاد باد. 

                                                 

عالم از ناله ي عشاق مبادا خالي     كه خوش آهنگ و فرح بخش نوايي دارد

 

                                                                  شاد باشید و پاینده بدرود

یار

                      

                             دو تا کفتر بودیم همخون و آواز
                              شبا در لونه و روزا به پرواز
                            

 تقدیم به یارم

آسمون

 

 من از اون آسمون آبی میخوام
من از اون شبهای مهتابی میخوام
دلم از خاطره های بد جدا
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام

من میخوام یه دسته گل به آب بدم
آرزوهامو به یک حباب بدم
سیبی از شاخهء حسرت بچینم
بندازم رو آسمون و تاب بدم
گل ای پونه بهار دل من
یه بیابون لاله زار دل من

من از اون آسمون آبی میخوام
من از اون شبهای مهتابی میخوام

سیمین غانم                                                  

  

شعر

 

وقتی شعر بطور جدی وارد زندگی من شد از خود بی خود شدم

شعر مرا از هرچه بودم خالی نمود

حالا تنها به ظاهر اشیا و عمق رابطه ها می اندیشم

 دلم می خواهد هر لحظه شاعر باشم

دلم می خواهدبا همه ی شاعران دوست باشم

فکر می کنم اگر همه شاعر باشند

زندگی در روی زمین بهشت می شود

 شعر دروازه ای است بسوی روشنائی

  ؟ نژاد                                                         

                                                      بدرود

فردا

 

کیه اهل جهنم که خونش تو بهشته
کی میدونه که تقدیر تو فرداش چی نوشته
یه درمونده امروز واسش فرقی نداره
که فردا سر راهش زمونه چی میزاره

زمونه رنگارنگه شب و روزش یکی نیست
خوشی دووم نداره غمش همیشگی نیست
اگه فردا برامون پر از صلح و صفا بود
چه خوب بود که تو دنیا یه فردا مال ما بود

عزیزان همه با هم بخونیم

 

 

زنده یاد(هایده)             بدرود