قلب امیدوار

مادر جوانی که به سرطان مبتلا بود و اوضاع وخیمی داشت بعد از درمان های اولیه از بیمارستان مرخص شد و به خانه برگشت. وقتی وارد خانه شد روی صندلی آشپز خانه نشست پسرش بدون اینکه وارد آشپزخانه شود در درگاهی ایستاد و با کنجکاوی به مو های ریخته ی مادرش نگاه کرد. در حالی که مادر سعی می کرد حرف هایی به زبان بیاورد تا وضع موجود را برای پسرش توجیه کند پسر مادرش را در آغوش گرفت مادر در جواب نگاه های معنی دار و پرسش گر پسرش تنها توانست بگوید:من هنوز امید وارم خوب شوم.

پسر کوچک از جا بر خاست و با صداقت به مادر گفت:موهایت زشت شده و ریخته ولی قلبت همان قلب مهربان و امیدوار گذشته است. مادر در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود با خود زمزمه کرد:بعضی اوقات امیدواری بهترین و کوتاه ترین راه درمان است و تنها پاسخی است که می توان به نگاه امیدوار داد هر چند که پایان این امیدواری تلخ و بی نتیجه باشد.

                                                           دلتان پرامیــــــــــــد شاد و پاینده باشید